🌼 သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး🌼
🌼အခန်း၄🌼
သန့်ရှင်းရေးဌာန........
-------------------------
"ဒီဌာနမှာစံပယ်မွှေး..ရှိလား"
"ရှိပါတယ်..ဟိုမှာပါ.."
အခန်းအပေါက်၀မှ
၀န်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့အမေးကြောင့် ထမင်းစားချိန်မို့ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး
ထမင်းလုပ်ထည့်နေတဲ့စပယ့်ကို အခန်းထဲကရှိသမျှလူတွေအကုန်လုံး
ဝိုင်းကြည့်ကုန်ကြလေသည်။စံပယ်လည်း မျက်လုံးကိုပုတ်ခတ် ပုတ်ခက်လုပ်လိုက်ပြီး
ထမင်းစားရမှာတောင် စိတ်မလုံဖြစ်နေရသည်။
"စံပယ်မွှေး..၁၀လွှာမှာရှိတဲ့သူဌေးရုံးခန်းကိုလာခဲ့ပါ.."
ထိုစကားတစ်ခွန်းသာပြောခဲ့ပြီး သူဌေးရဲ့အတွင်းရေမှူးက ချာကနဲပြန်လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူဌေးကိုတော့ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးပေမဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှူးကိုတော့ ကုမ္ပဏီထဲမှာ သွားလာနေတာကို ခဏခဏတွေ့ပါများပြီး မျက်မှန်းတန်းမိနေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင်လာခေါ်ရလောက်အောင် စံပယ်ကသူဌေးရဲ့ အဖေလည်းမဟုတ်၊ တာ၀န်ရှိအကြီးအကဲလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
အလုပ်လုပ်တာမှ သုံးရက်ပဲရှိသေးတဲ့ ၀န်းထမ်းပေါက်စကို ရုံးခန်းထဲအထိ ခေါ်တွေ့တာဘာကြောင့်လဲ။ရူးသွားတာများလား။
"ဟဲ့..စံပယ်မွှေး..နင်သူဌေးကိုဘာအပြစ်လုပ်ထားသေးလဲ..အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင်လာခေါ်တာဆိုတော့..တော်ရုံမဟုတ်ဘူးနော်...."
စံပယ်လည်းခေါင်းကုတ်ပြီးစဉ်းစားရသည်။ငါဘာအပြစ်လုပ်ထားသလဲပေါ့။
"ဘာမှတော့မလုပ်မိဘူးထင်တယ်..သူဌေးကိုကျွန်မ မြင်တောင်မမြင်ဖူးသေးဘူး..ကြည့်ရတာ ကျွန်မကိုခိုးကြည့်ပြီး ကြိတ်ကြွေသွားလို့များလား...."
"ဟယ်.....မိစံပယ်...ဘ၀င်မြင့်တာလေးလည်း
နည်းနည်းလျော့ပါဟယ်..
ခေါင်မိုးကိုလည်းတက်ဆောင့်မိပါအုံးမယ်အေ...ညည်းအလုပ်ဆင်းတာမှ
သုံးရက်ပဲရှိသေးတာကို
ဒီလောက်အလုပ်များတဲ့သူဌေးက....ညည်းကိုဘယ်အပေါက်ကနေလာချောင်းသွားလို့
ကြိတ်ကြွေရမှာတုန်းဟဲ့...."
"အဟင်း...ကျွန်မကလည်း
နောက်တာပါ...သုံးရက်ပဲ
အလုပ်ဆင်းရသေးတယ်....နောက်ပြီးရာထူးကြီးထဲကလည်းမဟုတ်ပဲ....တကူးတကခေါ်တွေ့တယ်ဆိုတော့...သူသွက်သွက်ခါအောင်
ရူးသွားလိုပဲနေမှာပေါ့....မဟုတ်ဘူးလား...."
"အမယ်လေး...အစားကိုကုန်အောင်စား..စကားကိုကုန်အောင်မပြောနဲ့တဲ့....ပြောင်ပြောင်ချော်ချော်လုပ်မနေနဲ့....ညည်းစကားများ
သူဌေးနားထဲရောက်သွားကြည့်....ချက်ချင်းပြုတ်စော်နံသွားမယ်...ဘာမှတ်နေသလဲ....အခုမှအလုပ်ဆင်းတာ၃ရက်ပဲရှိသေးတာကို..သွားမြန်မြန်သွား...မဟုတ်ရင်ပြုတ်
စော်နံနေမယ်.."
စံပယ်လည်းဓာတ်လှေကားနဲ့၁၀လွှာကိုတက်လာခဲ့ပြီးနောက်
ရုံးခန်းကြီးအရှေ့မှာထိုင်
နေကြသည့်အတွင်းရေးမှူးမမကသူဌေးကိုအကြောင်းကြားလိုက်ရာ ရုံးခန်းထဲသို့
မဝံ့မရဲပဲ ၀င်လိုက်ရသည်။
ဒူးတွေတော့အတော်တုန်နေပါပြီ။အခန်းထဲရောက်တော့သူဌေးက စံပယ့်ဘက်ကိုကျောပေးပြီးဖုန်းပြောနေ လေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက်ဖုန်းကိုချ၊ လက်ကိုဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ထည့်ပြီး စံပယ့်ဘက်ကိုလှည့်လာချိန်မှာတော့...
"ဟင်..ချီးပေ.."
"ဟိတ်..မင်းပေါက်ကရမပြောနဲ့.."
သူ့လက်ကြီးနဲ့ပါးစပ်ကိုလာပိတ်မှာစိုးတာကြောင့်ကိုယ့်ဘာသာပဲ ပါးစပ်ကိုလက်နဲ့အုပ်လိုက်ရသည်။
"ဟို..ယောင်..ယောင်သွားလို့ပါ.."
ဒါဆိုဒီချီးပေကြီးကသူဌေးပေါ့။ဘုရားရေ
ဘယ်လိုတောင် ရေစက်လာဆုံနေရတာလဲ ။ပုံစံကြည့်ရတာ ၀မ်းတွင်းစုန်းမကြီးတွေလို
အမှတ်အတေးထားမဲ့ရုပ်ကြီး။အလုပ်ဖြုတ်ရင်တော့ သေ ပြီဆရာပဲ ။
အချိန်မနှောင်းသေးခင်
ဒူးကိုပြေးဖက်ပြီး ထိုင်ကန်တော့လိုက်ရမလား။ရန်ကုန်တွင် ရှိရှိသမျှသော
နတ်မင်းများ အလုပ်မပြုတ်ဖို့အရေး မစကြပါရှင်။
ကျေးဇူးမမေ့ပါဘူးလို့ပဲ အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်နေမိပါသည်။
"မင်းဘာမှမပြောနဲ့ ငါမေးတာကိုပဲဖြေ.."
"ဟုတ်ကဲ့.."
"ဘာမှမပြောနဲ့လို့.."
"ဟုတ်ကဲ့ဘာမှမပြောပါဘူးရှင်.."
"အခုပဲပြောနေပြီလေ.."
"အင်.."
ပါးစပ်ကိုအတင်းပြန်စိနေတဲ့ကောင်မလေးကိုသူရယ်ချင်သွားသည်။ဒီကောင်မလေးကျပ်မှပြည့်ရဲ့လား။
ဖြစ်နေတဲ့ရုပ်ကလည်း သနပ်ခါးတွေ
ထူလဗျစ်လိမ်းထားလို့ကြည့်ရဆိုးနေတဲ့ကြားထဲမုဆိုးမအပူလှိုင်းထနေသလားမှတ်ရအောင်ကို ပူပန်မှုတွေမျက်နှာမှာအထင်းသားပေါ်နေတယ်။
သူ့မှာလည်း ဒီကောင်မလေးနဲ့တွေ့မှ ပေါက်ပေါက်ရှာရှာတွေ မှတ်ချက်ပေးတတ်နေလေပြီ။
"မင်းနာမည်စံပယ်မွှေး..အသက်က၂၀..ဒီမှာအလုပ်၀င်တာ၃ရက်ပဲရှိသေးတယ်..ဟုတ်လား.."
ပါးစပ်ကြီးပိတ်ပြီးကြောင်တောင်တောင်လုပ်နေတဲ့
ကလေးမကို စိတ်အတော်တိုလာသည်။မေးတာကိုလည်းမဖြေဘူး။အထက်လူကြီးကို
မထီလေးစားတမင်လုပ်နေတာပဲနေမယ်။
"ဟေ့..မေးနေတယ်ဖြေလေ.."
"ဟိုသူဌေးပဲ..မပြောရဘူးဆို.."
"ငါမေးရင်ဖြေလို့ပြောထားတယ်လေ..ဟူး...."
ဒီကျပ်မပြည့်တဲ့ကလေးမကို ပြောရတာအာခေါင်တောင်ခြောက်လာပြီ။ထို့ကြောင့် ခုံပေါ်မှာတင်ထားသည့် ရေခွက်ကိုယူသောက်လိုက်ရသည်။
"မင်းဒီနေ့မြင်ခဲ့တာကို ကုမ္ပဏီမှာလျှောက်မဖွမိစေနဲ့ မင်းတောင်းဆိုတာကို..ငါပေးမယ်.."
"ကျွန်မကဘာမြင်ခဲ့လို့လဲ..အော်ဟို....အိမ်သာထဲမှာ အီးပါနေတဲ့ကိစ္စလား...."
"ဟာ...မင်း..."
မျက်နှာကြီးနီပြီး ကြက်ဆူသီးလိုဆူထွက်လာတာကိုကြည့်ပြီး စံပယ်ဗိုက်နှိပ်ပြီးတောင်ရယ်ချင်သည်။
မဖြစ်သေးပါဘူးလေ ဆိုပြီး စိတ်ကိုတင်းနေအောင် တောင့်ခံထားလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ကျွန်မဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပါဘူး ကတိပေးပါတယ်..တောင်းဆိုစရာကတစ်ခုတော့ရှိတယ်.."
"ဘာလဲပြော.."
"ကျွန်မအဖွားဆီကိုပို့ချင်လို့ လစာတစ်သိန်းကြိုထုတ်ပေးလို့ရမလား..လကုန်ရင် လစာထဲကနေပြန်နှုတ်လိုက်ပါ.."
အမှန်တော့
သုံးရက်ပဲအလုပ်ဆင်းရသေးတဲ့အလုပ်သမားကို လစာတော့ကြိုမထုတ်ပေးချင်ဘူး
ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပြီး သူကိုယ့်ကိုမြင်ခဲ့တဲ့ကိစ္စက ည်း အခြားသူ
တွေမသိသေးရင် ကိစ္စမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို
ထိခိုက်စေမဲ့ကိစ္စဖြစ်လို့ ပါးစပ်အရင်ကြိုပိတ်ထားရမယ်။အလုပ်ဖြုတ်ဖို့ကလည်း
သူမကအမှားလုပ်ထားတဲ့လူမှမဟုတ်ပဲ။မတော်တဆဖြစ်တဲ့ကိစ္စကြီး။
ဒီလောက်ပဲတောင်းဆိုတာကိုက
တော်သေးသည်လို့ ပြောရမည်။၂၉နှစ်အထိထိန်းသိမ်းလာခဲ့တဲ့
CEOနေဂုဏ်မာန်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာတွေကဒီကောင်မလေးရှေ့မှာ အတော်အရှက်ကွဲခဲ့တော့
ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး။
"ကောင်းပြီ..ငါလုပ်ပေးမယ်...ဒါ
ပေမဲ့နောက်တစ်ခါ အမျိုးသားသုံး သန့်စင်ခန်းကို
မိန်းကလေးတန်မဲ့သန့်ရှင်းရေး၀င်မလုပ်ပါနဲ့...ဒီလိုကိစ္စမျိုးထပ်ဖြစ်သံကြားရင်
မင်းကိုအလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်...မင်းသွားလို့ရပြီ.."
"ဟုတ်ကဲ့..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်သူဌေး.."
စံပယ်လည်း သူဌေးရုံးခန်းထဲကနေ အမြန်ထွက်လာခဲ့ပြီးဓာတ်လှေကားထဲရောက်မှ တင်းထားသမျှစိတ်တွေလျှော့ချရသည်။ တော်ပါသေးရဲ့။
အလုပ်မပြုတ်တဲ့အပြင် လစာပါထုတ်လို့ရခဲ့ပြီ။တော်တော် အရှက်ကြီးတဲ့လူပဲ အိမ်သာထဲကကိစ္စကို လျောက်ဖွမှာ ကြောက်နေလိုက်တာများ ။
နောက်ပြီးသူဌေးရဲ့အလုပ်စားပွဲဘေးမှာထောင်ထားတဲ့ ခေါက်ထီးအပြာအဟောင်းလေးကို စံပယ်အမှတ်မထင် တွေ့ခဲ့သည်။သေချာပါတယ်
အဲ့ဒါ စံပယ့်ထီးပါပဲ။
"ဒါဆိုသူက..ဟို..မိုးရွာတဲ့နေ့က အရူးဆိုတဲ့လူပေါ့သေလိုက်ပါတော့မိစံပယ်ရယ်...ပြီးတော့ငါသူ့ကိုပြောခဲ့တာက.."
🤔"မိုးရေဒီလောက်ချိုးချင်လည်း မိုးတွင်းအထိ
စောင့်လေ..ခုကစဦးမိုးမသာပေါ်သွားမယ်..
ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာလမ်းဘေး လဲနေလည်းဘယ်သူမှလာကူမှာမဟုတ်ဘူး..
ရူးနေလည်းထီးဆောင်းရူး..ရော့!..အေးအေးမိမယ်..မြန်မြန်ယူ.."🤔
အလုပ်ပြုတ်ခဲ့တဲ့
နေ့က ကိစ္စကိုပြန်တွေးလိုက်မိတော့မှာ အဲ့ဒီ့နေ့က
အရူးဆိုပြီးပိတ်ဟောက်ခဲ့တဲ့လူက ကိုယ့်သူဌေးဖြစ်နေလေတော့
ကိုယ့်နှဖူးကိုယ်သာပြန်ရိုက်မိတော့သည်။
"တော်သေးတယ်သူကငါ့ကိုမမှတ်မိလို့"
🍁🍁🍁🍁🍁🍁
မနက်၄နာရီထိုးသည်နှင့် စံပယ်အိပ်ယာအမြန်ထ၊အိပ်ယာသိမ်းပြီး သွားတိုက်မျက်နှာ
သစ်လိုက်သည်။ထမင်းအိုးတည်၊ထမင်းချိုင့်
ဆေးထားပြီးထုံးစံအတိုင်း
သနပ်ခါးအမြစ်တုံးကို ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်သွေးကာ ပါးကွက်အကြီးကြီးတွေကွက်၊
ဆံထုံးမြင့်မြင့်ထုံးလိုက်ရာ
အလှပြင်ခြင်းပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ပြီးနောက်ဘုရားရှိခိုးလိုက် ဟိုလုပ်၊ဒီလုပ်
လုပ်လိုက်ရင်းနဲ့ပဲ ဖယ်ရီချိန်နီးလာ၍ ဖယ်ရီစီးပြီးအလုပ်သွားရလေသည်။
"ဟောစံပယ်အလုပ်လာပြီလား.."
"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ.."
"အော်..ဒါနဲ့ဒီနေ့ မမွန်နေမကောင်းလို့သူဌေးရုံးခန်းသန့်ရှင်းရေးကိစ္စ စံပယ့်ကိုလွှဲခဲ့တယ်လို့ခေါင်းဆောင်ကပြောခိုင်းထားတယ်.."
"ဟင်း..မနက်စောစော ငါ့ခေါင်းကို မိုးကြိုးပစ်တဲ့သတင်းပါလား.."လို့ ရေရွတ်မိလေသည်။
ဒီနေ့နဲ့ဆိုIDGကုမ္ပဏီရဲ့သန့်ရှင်းရေးဌာနမှာအလုပ်၀င်တာ တစ်လပြည့်တော့မယ်။
ဟိုနေ့သူဌေးရုံးခန်းက
ပြန်လာပြီးတည်းက
သူဌေးရဲ့အရိပ်ကိုမြင်တာနဲ့ကိုရှောင်လိုက်သည်။မရှောင်လဲမတွေ့ပါဘူး။ဒီလောက်အလုပ်များတဲ့သူဌေးက
သန့်ရှင်းရေးအလုပ်သမားကို ဘယ်သတိထားမိပါ့မလဲ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဆရာ..အစည်းအဝေးကနောက်၁နာရီမှစမှာ..ဆရာအေးဆေးအနားယူလိုက်ပါလား..
ညကလည်းအိပ်ရေးပျက်ထားတယ်မလား.."
"ရတယ်..မောင်ထွန်း..နေ့လည်
မစ်စတာဂျိုးဇက်တို့ကိုသွားကြိုရင်အမှားအယွင်းမဖြစ်စေနဲ့..မြန်မာကIDGနဲ့အမေရိကန်ပထမဆုံးပူးပေါင်းမှုမှာ
ဘယ်နေရာမှ မချို့ယွင်းချင်ဘူး.."
"ဟုတ်ကဲ့ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်ဆရာ.."
"အေး..သွားတော့ရပြီ.."
တစ်ဖက်တွင်တော့ စံပယ်မွှေးတစ်ယောက်ရုံးခန်းရဲ့ရေချိုးခန်းမှာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အပြင်ဖက်ကစကားသံတွေကိုနားစွင့်နေမိလေသည်။
သန့်ရှင်းရေးစလုပ်တုန်းက
ရုံးခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိလို့ ပျော်နေမိတာ အခုသူဌေးကပြန်ရောက်လာတော့
အပြင်ပြန်ထွက်ရမှာတောင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေမိသည်။ဒီလူကြီး မြန်မြန်အပြင်ကို
ပြန်ထွက်ပါတော့လို့သာ ဆုတောင်းနေလိုက်သည်။
"ကဲ..အပြင်ရောအတွင်းရောသန့်ရှင်းပြီးပြီဆိုတော့ငါ့တာ၀န်ပြီးပြီ..၀မ်းသာတာ.."
"ကျွီ...."
"အမယ်လေးဗျ..."
"ဟင်..ရှင်!!ရှင်!! ဘယ်ကိုလာဖက်တာတုံး.."
စံပယ်မွှေးက တံခါးဘုကိုကိုင်ပြီးအဖွင့်
နေဂုဏ်မာန်က
တံခါးကိုအတွန်း အရှိန်လွန်ပြီးဆွဲမိဆွဲရာလှမ်းဆွဲလိုက်ရာ
ကောင်မလေးကိုဖက်မိလျက်သားဖြစ်သွားသည်။ဒီ့ထက်ဆိုးတာက သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းက
ကောင်မလေးနဖူးပေါ်မှာ ပီကေလိုသွားကပ်နေခြင်းပဲ။
"ဒုတ်!ဒုတ်!ဒုတ်!"နှလုံးသားနှစ်ခုကအတော်လေးနီးကပ်နေပြီး
သူ့အသံ၊ကိုယ့်အသံကိုကြားနေရသယောင်။စံပယ်လည်းအခုထိမလွှတ်သေးတဲ့လူကြီးကို
တော်တော်အမြင်ကပ်လာသည်။
ဒေါသကလည်း ငယ်ထိတ်ကိုတက်ဆောင့်လာတာကြောင့် ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ချလိုက်ပြီး သူ့ရှူးဖိနပ်အပေါ်ကို မှန်းပြီးနင်းချပစ်လိုက်သည်။
"အင့်ဟယ်.."
"အာ့.….အား!!!ဘာလို့ခြေထောက်ကိုတက်နင်းရတာလဲ..နာလိုက်တာ.."
"ကျွန်မသာလုပ်ချင်ရင်..ရှင့်ရဲ့ချက်ကောင်းကိုတစ်ခါထဲပိတ်ကန်ပစ်တယ်.."
"ဟေ့..ဟေ့..မင်းမိန်းကလေးဖြစ်ပြီးမမိုက်ရိုင်းနဲ့နော်.."
"အော်ဟော်..နှာဘူးကတစ်မူးသာရတယ်လို့"
"ဒီမှာ!..ငါနှာဘူးမဟုတ်ဘူး.."
"အာ့ဆိုဘာလဲ..တဏှာရှူးလား.."
"မင်း..ပြောလေကဲလေ..မန်းလေပြဲလေပါလားကွ.."
"သူကပဲပြောရတယ်ရှိသေး..အာ့ဆိုခုနကဘာလို့အတင်းလာဖက်သလဲနှာဘူးရဲ့.."
"ဟာ..ငါနှာဘူးမဟုတ်ဘူးဆို..ခုနကမတော်တဆဖြစ်သွားတာ..နေပါအုံးငါကမင်းလို
သနပ်ခါး၁ပိဿာလောက်လိမ်းထားတဲ့ရုပ်ဆိုးမကိုများ
သိပ်ဖက်ချင်တယ်များထင်နေသလား..
ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်အုံး...မုန်လာဥကို သနပ်ခါးလိမ်းပေးထားတဲ့ရုပ်နဲ့...."
"အောင်မာ!!သူများကိုများ..အာ့ဆိုခုနကဘာလို့ချက်ချင်းမလွတ်လဲ.."
"အဲ့ဒါ..မတော်တဆဖြစ်သွားတာလေကွာ...ငါကမင်းကို တမင်ကြံစည်တယ်ထင်နေတာလား....."
"တူတူ..တူတူ.."
နေဂုဏ်မာန်ရှင်းပြဖို့စကားလုံးရှာနေရုံရှိသေးတယ်။အလုပ်စားပွဲမှ ဖုန်းမြည်လို့သွားကိုင်ရလေသည်။
ဒီငရစ်မလေးထက် အလုပ်ကပိုအရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလား။
စံပယ်လည်း
ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကျန်နေသေးသည့် သန့်ရှင်းရေးပစ္စည်းတွေကို
သိမ်းစရာရှိတာ
အမြန်သိမ်းလိုက်သည်။ဒီနှာဘူးရဲ့ရုံးခန်းထဲကနေမြန်မြန်ထွက်မှဖြစ်မယ်။
"အေး..ကြယ်စင်ပြော.."
"ဆရာ..မချယ်ရီစူးကဆရာနဲ့တွေ့ဖို့ပြောနေတယ်.."
"ငါ၀င်ခွင့်မပြု.."
"ကျွီ...ဒုန်း!!!"
၀င်ခွင့်မပြုဖူးလို့ ပြောနေရုံရှိသေးသည် ။ရုံးခန်းတံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်လိုက်တာကြောင့်
သူအရမ်းဒေါသထွက်သွားသည်။မျက်ခုံးတွေကို
တွန့်ကြုံ့လိုက်ပြီး ထိုမိန်းမကို အကြည့်စူးစူးတွေနဲ့ ကြည့်ပစ်လိုက်သည်။
"ချယ်ရီစူး..ဒီနေရာကမင်းကိုဘယ်တော့မှမကြိုဆိုဘူးဆိုတာသိလျှက်နဲ့..ဘာလို့လာတာလဲ.."
"ထွက်သွာ!!!သွား!!!"
"အဟင်း..သိပါတယ်..မာနမိုးထိုးပြီးသိပ်ကိုမြင့်မြတ်တဲ့ဦးနေဂုဏ်အကြောင်းကို..သိသမှသိပ်သိ.."
"သောက်ပိုတွေလာမပြောနဲ့..ငါ့ရုံးခန်းထဲကနေ
အခုချက်ချင်းထွက်သွား!!နောက်နောင်လည်းဘယ်တော့မှခြေဦးလာမလှည့်နဲ့..မင်းလိုမိန်းမမျိုးကြောင့်..ငါ့ကုမ္ပဏီအညစ်ညမ်းမခံနိုင်ဘူး.."
"ဒီကလည်းလာချင်လွန်းလို့ထင်မနေနဲ့..ကိုကြီးကသူ့သားစိတ်နဲ့အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်နေတယ်..အဲ့ဒါရှင့်အဖေကိုလူစိတ်လေးရှိသေးရင်
လာကြည့်ပေးဖို့..သတိလာပေးတာ..သွားပြီ.."
"သွား!!! ဒုန်း!"
ပိတ်သွားတဲ့တံခါးကို ကြိုးဖုန်းနဲ့ကောက်ပေါက်ပစ်လိုက်သည်။ဒီမိန်းမရဲ့ မျက်နှာကိုမြင်တာနဲ့တင် ဒေါသတွေက အလိုလိုထိန်းမရတော့ပေ။
"တောက်!!!"
စံပယ်လည်း
အခြေအနေအရပ်ရပ်ကိုတွေ့ပြီးနောက်
အမြန်လစ်ရန်ရုံးခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ပါးစပ်ကယားကျိကျိနဲ့တစ်ခုခုကိုပြောရမှနေသာတော့မည်။
"ဒီမှာ.."
"ဘာလဲ..မင်းက"
"ကျွန်မမှာအဖေမရှိဘူး..ဆုံးပြီး...အဖေကအရက်အရမ်းသောက်ပြီးတအားဆိုးပေမဲ့..အဖေသေတဲ့နေ့ကကျွန်မဘော်ဒါနေနေလို့..အသက်မမှီလိုက်ဘူး..
အဖေ့ကိုမပြုစုလိုက်ရလို့ ကျွန်မအရမ်းနောင်တရတယ်.."
"အဲ့ဒါတွေငါ့ကို ဘာလို့လာပြောနေတာလဲ..
ဒေါသထွက်နေရတဲ့အထဲ.."
"ရှင်လဲ..ကျွန်မလိုနောင်တမရပါစေနဲ့.."
"ဘာ.."
ပြောချင်တာပြောပြီး စံပယ်အမြန်လစ်ထွက်လာလိုက်သည်။ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုယ်လဲပြန်ရိုက်နေမိတယ်။
"ဒီပါးစပ်..ဒီပါးစပ်..ဘာလို့မဆိုင်တာတွေပြောခဲ့တာလဲ..သေချာတယ်အလုပ်ပြုတ်တော့မယ်.."
နေဂုဏ်မာန်လည်းကောင်မလေးရဲ့စကားကြောင့်တွေဝေသွားမိသည်။
"ဒယ်ဒီ့ကိုသာဆုံးရှုံးရရင် ငါနောင်တရမှာလား"
တွေးရင်းနှင့်အလုပ်စားပွဲဘေးကခေါက်ထီးအပြာလေးကိုရီဝေစွာဆိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းဆိုရင်ရော..ဟိုကောင်မလေးလိုကိုယ့်ကိုပြောမှာလား.."
မိုးရေထဲမှာ ဖြတ်ခနဲတွေ့လိုက်ရတဲ့ ထီးပိုင်ရှင်လေးကို သူစကားတွေပြောနေမိလေသည်။
သူ့ဘ၀ထဲကနေ မာမီကတော့ ထွက်သွားနှင့်ခဲ့ပြီ။
ဒယ်ဒီ့ကိုသာ
ဆုံးရှုံးလိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူ့ကမ္ဘာကြီးပြိုသလို ဖြစ်သွားမှာသေချာသည်
။ဒါပေမဲ့ အခုထိဒယ်ဒီ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်သေးတာကြောင့်
ဒယ်ဒီနဲ့အေးဆေးပြန်စကားပြောဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေးခက်ခဲလိမ့်မည်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဝေါ...ဝေါ..ဂျိန်း.."
"မိုးကလည်း...မိုးတွင်းမရောက်သေးဘူးရွာပြန်ပြီ..."
ရုံးဆင်းချိန်ဖြစ်လို့အလုပ်သမားတွေက
ထီးကိုယ်စီဆောင်းပြီးပြန်ကုန်ကြပြီ။စံပယ့်မှာသာ ထီးမ၀ယ်ရသေးလို့
ကုမ္ပဏီအပေါက်၀မှာရပ်ရင်း ဘယ်လိုပြန်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။
"ဒီ..ဒီ..ဒီမှာ..ညီမ.."
"ဟင်..ကျွန်မကိုခေါ်တာလား.."
"ဟုတ်..ဟုတ်..ဟုတ်တယ်.."
ထိုလူကိုကြည့်လိုက်တော့ ခေါလိုက်တဲ့သွားဆိုတာအုန်းသီးတစ်လုံးခြစ်ရင်တောင်ခဏလေးပြီးလောက်တယ်။အသားကလည်း ကပ္ပလီတောင်
အမေခေါ်ရမဲ့ အရောင်နဲ့"ဘာလဲငါ့ကိုလာကြောင်နေတာလား"။ချောချောလေးဆိုတစ်မျိုး အခုတော့သူ့သွားက ငါ့မျက်နှာကို လာခုတ်မိတော့မဲ့အတိုင်းပဲ။
"ဘာလဲ..ဘာပြောမလို့လဲ.."
"ညီ..ညီ..ညီမလေးက..ထီး..ထီး..ထီးမပါဘူးလား"
စကားတစ်လုံးတစ်လုံးကို တစ်နာရီလောက်ခြားနေတာ။စံပယ်တောင်အာရွဲ့ချင်လာပြီ။
"မပါဘူး..ဘာလုပ်မလို့လဲ.."
"ဒါ..ဒါ..ဒါဆိုရင်..ကို..ကို..ကိုကြီးနဲ့..အ..အ..အတူဆောင်း မလား.."
"အို..မဆောင်းချင်ပါဘူး.."
"ဘာ..ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ..မိုး..မိုး..မိုးရွာနေတာကို"
"ဘာ..ဘာမှမဖြစ်ဘူး..မ..မဆောင်းချင်လို့ကို
မဆောင်းတာ.."
သူ့ကြည့်ပြီးကိုယ်ပါထစ်ကုန်လေပြီ။ဒီမှာထပ်နေရရင်တော့ဒုက္ခပဲ။မတ်တပ်ကြီး လေဖြတ်တော့မှာပဲ။
မထူးဘူး ဖယ်ရီဆီကို မိုးအစိုခံပြီး ပြေးသွားရတော့မှာပဲ။
"ညီမကစံပယ်မွှေးလား.."
"ရှင်..ဟုတ်ပါတယ်.."
"အစ်ကို့နာမည်..ကိုမောင်ထွန်းပါ..မိုးတွေအရမ်းရွာနေတယ်..ထီးမပါဘူးမလား..အစ်ကို့မှာကားပါလို့..ညီမကိုဒီထီးလာပေးတာ..
ယူထားလိုက်နော်..နောက်ကြုံမှပြန်ပေး.."
"အစ်ကို့..အစ်ကိုမောင်ထွန်း.."
ရုပ်ရည်လေး သနားကမားနှင့် ဘာမပြောညာမပြောအတင်းထီးပေးသွားသူကိုတမေ့တမောကြည့်နေမိသည်။သူကငါ့ကိုသိနေတာလား။ငါတော့သူ့ကိုမသိပါဘူး။
"ဟီး..ငါ့ကိုကြိတ်ကြိုက်နေတာများလား"
ထို့သို့ကြိတ်ပျော်နေစဉ်မှာပဲ
ဒေါသအိုးကြီးဦးနေဂုဏ်မာန်၏ကားလေးက
အရှေ့ကနေဖြတ်မောင်းသွားလေသည်။ကားမောင်းသူကို ကြည့်လိုက်တော့
ကိုမောင်ထွန်းဖြစ်နေသည်။
"ဟင်း ဒါရိုက်ဘာနဲ့သူဌေးပေမဲ့..စိတ်ထားလေးကကွာလိုက်တာ......"
"ညီ..ညီ..ညီမ.."
"လာပြန်ပြီ....ဘာတုန်း.."
"အစ်..အစ်..အစ်ကိုနဲ့..ထီး..အတူတူ..မ..မ..
မဆောင်း.. ဆောင်းတော့..ဘူးလား.."
"မဆောင်းဘူး..ရှင့်ရဲ့ထီးကို အဲ့ဒီ့ခေါပြီး ရှေ့ကိုတစ်လံလောက်ထွက်နေတဲ့သွားကိုသာ လုံအောင်ဆောင်းပေးလိုက်..သွားအအေးပတ်နေမယ်"
စံပယ်လည်း တမင်ရွဲ့ပြောခဲ့ကာ ထီးဆောင်းပြီး ဖယ်ရီတွေရပ်ထားတဲ့ ကားတွေဆီသို့ပြေးသွားလိုက်သသည်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မိုးရွာတဲ့နေ့မှာထီးမပါတဲ့ကလေးမအနား
စာရင်းဌာနကမဲကြီးဆိုတဲ့ကောင်ရစ်သီရစ်သီလုပ်နေတာကို
မြင်လို့မောင်ထွန်းကိုထီးသွားပေးခိုင်းလိုက်ပြီး
ကားထဲမှာထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။
"ဆရာပေးပြီးသွားပြီ.."
"ထီးလေးပေးတာ..ဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ..ဘာစကားတွေပြောနေကြလို့လဲ"
"ဘာမှမပြောပါဘူးဆရာရယ်..ဆရာ့ကိုကြည့်ရတာဒီနေ့ထူးဆန်းနေသလိုပဲ..အလုပ်သမားတစ်ယောက်ထီးမပါတာကိုတောင်အရမ်းဂရုစိုက်နေသလားလို့.."
"တော်စမ်းပါကွာ..မောင်းတော့.."
"ဘယ်ကိုလဲ..ဆရာ.."
"ဒယ်ဒီ့အိမ်ကို.."
"ပြောပါတယ်..ဒီနေ့တို့ဆရာထူးဆန်းနေတယ်လို့"
"မောင်းမှာသာမောင်းစမ်းပါကွာ.."
ကားလေးမောင်းထွက်သွားသည်နှင့် ထီးလေးကိုကြည့်ပြီး ပြုံးနေတဲ့သူမမျက်နှာကိုသူမြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်လေသည်။
ဒယ့်ဒီ့အိမ်ရှေ့ကိုရောက်တော့အိမ်ထဲကိုမ၀င်ပဲအိမ်ရှေ့ကနေသာ အကဲခတ်နေမိ
သည်။
"ဆရာ..မိုးတွေအရမ်းရွာနေတယ်..အိမ်ထဲကိုဘာလို့မ၀င်တာလဲ.."
မောင်ထွန်းကိုလက်ကာပြလိုက်ပြီး
အိမ်အပေါ်ထက်ပြတင်းပေါက်မှ
ပိတောက်ပင်ကြီးကိုဆွေးမြေ့စွာရပ်ကြည့်နေတဲ့ဒယ်ဒီ့ကို
နေဂုဏ်မာန်မိုးရေစက်တွေကြားမှ ဝိုးတဝါးမြင်နေရလေသည်။ဒယ်ဒီကမာမီ့ကို
လွမ်းနေတာများလား။ထိုစဉ် ဒယ်ဒီ့အနောက်မှာတစ်စုံတစ်ယောက်ကရပ်လိုက်ပြီး
ဒယ်ဒီ့ကိုလှမ်းဖက်လိုက်သည်။ဒယ်ဒီ့ပါးကိုနမ်းလိုက်တာသူမြင်သည်။ဒယ်ဒီပြုံးလိုက်တာလဲသူမြင်
သည်။ထိုမြင်ကွင်းကိုထပ်မကြည့်ချင်တော့၍ မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။
"မာမီ့နဲ့အတူရှိနေတုန်းက
ဒယ်ဒီ
ဒီ့ထက်တောင်ပြုံးခဲ့ပါသေးတယ်..ဘာလို့ဒီမိန်းမကြောင့်ထက်ပြုံးနိုင်ရသေးတာလဲ..မာမီ့ရဲ့မေတ္တာတွေက
မလုံလောက်ခဲ့လို့လား...ကျွန်တော်ဒယ်ဒီ့လိုလူမျိုး
ဘယ်တော့မှမဖြစ်စေရဘူး...."
အိမ်ထဲသို့ သူ၀င်ဖို့ဆန္ဒမရှိတော့တာကြောင့် ကားထဲသို့ပြန်၀င်ပြီး သူ့အိမ်သို့သာ ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါသည်။
နောက်နောင် ဒီအိမ်ဘက်ကို ခြေဦးထပ်မလှည့်တော့ဖို့လည်း ပြတ်သားစွာဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
အခန်း၅..ဆက်ရန်...
မနက်ဖြန်နောက်တစ်ခန်းတင်ပေးမယ်နော်
တိတ်တိတ်လေးထွက်မသွားပြီး အသဲပေးခဲ့ကြအုံးနော်
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
No comments:
Post a Comment