🌼သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး🌼
🌼အခန်း၁၁🌼
ည၏အမှောင်ထုနှင့်အတူ ပတ်၀န်းကျင်တစ်ခုလုံးဟာလည်း တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။
လေတဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေ၍ ရာသီဥတုဟာအနည်းငယ်အေးမြနေတာကြောင့် စံပယ်လည်းအနွေးထည်ခပ်ပါးပါးကို ၀တ်ထားရလေသည်။
အင်မတန်ကျယ်၀န်းသော ခြံကြီးထဲမှာ ခမ်းနားလှသော အိမ်ကြီးကို ထူးခြားစွာဆောက်လုပ်ထားပေမဲ့
ထိုအိမ်ထဲတွင်တော့ လူနှစ်ယောက်သာ ရှိနေလေသည်။
ထိုလူနှစ်ယောက်ကတော့ ဦးနေဂုဏ်မာန်နဲ့ စံပယ်
ပါပဲ။ ဦးနေဂုဏ်ရဲ့အခန်းအရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုခေါက်သင့်သလား၊မခေါက်သင့်ဘူးလား စဉ်းစားနေမိသည်။
ဦးနေဂုဏ်မာန်က
စံပယ့်ထက် အသက်အများကြီး ကြီးပေမဲ့ ယောက်ျားပျိုတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက်
သူ့ကိုလည်း အရမ်းတော့ ယုံကြည်လို့မရဘူး။သို့ပေမဲ့ မေးစရာရှိတာတော့ မေးရမည်။
မဟုတ်ရင် ဒီအိမ်မှာနေရတာ ကြာလာတာနှင့်အမျှ စိတ်ကသိကအောင့် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
"ဒေါက်..ဒေါက်.."
"ဘယ်သူလဲ.."
"ကျွန်မပါ..မေးစရာရှိလို့.."
ပုံမှန်ဆိုရင် ညဘက်အလုပ်လုပ်နေခိုက် အခြားလူ တွေ လာနှောက်ယှက်တာကို မကြိုက်တတ်သော နေဂုဏ်မာန်တစ်ယောက် သူမ၏အသံကြောင့်
လက်ပ်တော့ခလုတ်တွေကို နှိပ်နေမိသော လက်တွေဟာ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားလေသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ဟာ ပြုံးယောင်ယောင်သဏ္ဍန်တွန့်တက်သွားပြီး လက်ပ်တော့ကိုချထားခဲ့ကာ တံခါးဆီသို့ ခပ်မြန်မြန်လေး လှမ်းသွားလိုက်သည်။
"ကျွီ.."
တံခါးလာဖွင့်တဲ့ ဦးနေဂုဏ်ဟာ တီရှပ်အဖြူ
အပါးနှင့် အဖြူရောင်ဘောင်းဘီအပွကို၀တ်ထားတာကြောင့် မြင်နေကြပုံစံနှင့် မတူသလိုဖြစ်နေသည်။လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့မတူတော့ပဲ
လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည့် လူငယ်လေးလို ဖြစ်နေလေသည်။
"သူ့ရဲ့ အိမ်နေရင်း ပုံစံကဒီလိုပါလား"ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။
"၀င်လေ..ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ.."
"..သူစိမ်းယောက်ျားလေးရဲ့အခန်းထဲကို
မ၀င်ချင်ပါဘူး.."
"မင်းပဲ..မေးစရာရှိတယ်ဆို..ကိုယ်ကလုပ်စရာတွေ တစ်ပုံကြီး မအားဘူး.."
သူက လက်ပ်တော့နဲ့ ဖိုင်လ်တွေ တင်ထားသောစားပွဲကိုမေးထိုးပြလေသည်။
စံပယ်လည်း ကိုယ့်အလုပ်ရှင်ကို တမင်အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ချင်တာကြောင့် မဝံ့မရဲနဲ့ပဲ သူ့အခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ..ဒါဆိုအခန်းတံခါးဖွင့်ထားမှာနော်.."
"အဟင်း..မင်းသဘော.."
နေဂုဏ်မာန်လည်း သူမကိုရယ်ကျဲကျဲလုပ်၍ ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ လက်ပ်တော့ထားခဲ့သော
ဆိုဖာပေါ်တွင်ပြန်သွားထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။
သူမကတော့ မဝံ့မရဲပုံစံနှင့်ပဲ ဆိုဖာအပေါ်မှာ
ကြုံ့ကြုံ့လေးထိုင်နေတာများ
ကျားကိုက်တော့မဲ့အတိုင်းပဲ။လူဆိုလို့ ဒီအိမ်ကြီးအပေါ်မှာ
သူတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိနေတယ်ဆိုတာ ဒီကောင်မလေး မသိလေသလား။
သူမရဲ့ မျက်နှာကိုသေချာလေး ကြည့်လိုက်မိတော့သူရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းနေရသည်။
အိပ်ခါနီးမို့
ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ဖားလျားချထားတာက ကြည့်ကောင်းပေမဲ့
သနပ်ခါးကိုထူလဗျစ်ကြီး လိမ်းထားတာကြောင့် အမှောင်ထဲမှာသာဆို
ဆံပင်ဖားလျား၊မျက်နှာဖွေးဖွေးနဲ့ သရဲမကြီးလို့
ထင်မိမှာ သေချာတယ်။
"ဟို..ရှင်ကျွန်မကိုပြောခဲ့တာလေ..အိမ်တော်ထိန်းလုပ်ရမယ်ဆိုတာ..ကျွန်မကဒီအိမ်မှာ ဘာကိုထိန်းရမှာလဲ..အခုထိဘာလုပ်ရမှန်းမသိသေးဘူး.."
"သေချာလား..မင်းဘာကိုထိန်းရမှန်းမသိတာ.."
"မသိလို့မေးပါတယ်ဆိုနေမှပဲ.."
သနပ်ခါးပါကွက်ကြားကြီးနဲ့ သူ့ကိုပြာကျသွားမတတ်မျက်စောင်းထိုးလာသည့် ကောင်မလေးဟာပုံမှန်ဆို ရင်ခုန်စရာကောင်းရင်ကောင်းနေမှာပါ။
အခုတော့သနပ်ခါးလိမ်းထားတဲ့ ဘီးလူးမကြီး
မျက်စောင်းတွေ လှိမ့်ထိုးနေသလိုပဲ။
တော်ပါသေးရဲ့ အစွယ်တွေ မပါလို့။
"မင်းထိန်းရမှာက..အဝေးကြီးမှာမရှိဘူး..
မင်းရဲ့အရှေ့မှာ..အခုထိုင်နေတယ်လေ.."
"ဘာ!.."
ငါ့အရှေ့မှာ ထိုင်နေတာဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူပြောနေတာပေါ့။ ဒီအိုကြီး၊အိုမကို ငါကထိန်းရမှာလား။
သေနာကြီးပါးစပ်ထဲရှိရာ လျှောက်ပြောနေတယ်။
သူ့အခန်းထဲရောက်နေတော ကျောတောင်ချမ်းလာပြီ။
"ရှင်ကအခုမှ..အမေ့ဗိုက်ထဲကနေ ထွက်လာလို့ကျွန်မက ထိန်းရမှာလား..စကားကိုကြည့်ပြောနော်
..နေ့ခင်းက ဇလုံစာထက် ဆိုးသွားမယ်.."
"ဟား..ဟား..အမယ်လေး..ကြောက်လိုက်တာဗျာ..
ပုရွက်ဆိတ်က လာပြီးခြိမ်းခြောက်နေတော့..
ကိုယ်တော်တော်ကြောက်နေပြီ.."
"ရှင်နော်..မပြောပြရင်လည်းနေတော့..မနက်ဖြန်ကျရင်IDGမှာပဲသွားလုပ်တော့မယ်.."
"ဟား..နေပါအုံးကွာ.."
သူ့ကိုနဂါးမျက်စောင်းထိုးထားခဲ့ပြီး ထအပြန်
စံပယ့်လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည့် အထိအတွေ့ကြောင့် သူ့ဘက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူ့မျက်လုံးတွေက သကြားရည်လောင်းထားသလားမှတ်ရတယ်။
စံပယ့်ကိုကြည့်နေတာများ အရည်ပျော်တော့မဲ့အတိုင်းပဲ။ဒီလူကြီးဘယ်လိုလူပါလိမ့်။
စံပယ့်ကို သူ့အိမ်ပေါ်မှာရှိနေတယ်ဆိုပြီး အခွင့်ကောင်းယူနေတာလား။
"မွှေးကဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး..အလုပ်သမားတွေလုပ်တာကို ထိုင်ကြည့်နေယုံပဲ..လိုအပ်မှ၀င်ပြောပေါ့..အိမ်မှာကိစ္စအထွေအထူးရှိရင်..
ကိုယ့်ကိုဖုန်းဆက်ရမယ်...ကိုယ်နဲ့နေ့တိုင်း..
မနက်စာ..ညစာအတူတူ စားပေးရမယ်..
ကိုယ်လိုအပ်တာရှိရင် မွှေးပဲလုပ်ပေးရမယ်..
အဲ့တော့ကိုယ်ကအလုပ်ကို ရှစ်နာရီ၀င်တယ်...
ဒါကြောင့် ခုနှစ်နာရီလောက်တည်းက
မွှေးက အိပ်ယာထရမယ်..ဟုတ်ပြီလား.."
အခုထိလက်ကိုမလွှတ်ပဲ ပါးစပ်ကနေ စက်သေနတ်ပစ်သလို ပြောသွားတဲ့လူကြီးကို အမြင်ကပ်လာသည်။ပါးစပ်ကလည်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တ"မွှေး"
တည်း "မွှေး"နေသလဲ မသိပါဘူး။
စကားတွေအများကြီး ထပ်မပြောချင်တော့တာကြောင့် လက်လွှတ်ပေးဖို့ကိုပဲ လောလောဆယ်ပြောချင်သည်။
"..ဟုတ်ပါပြီ..ဒီလက်က လွှတ်တော့လေ..
ဘယ်ဘ၀အထိ ကိုင်ထားဦးမလို့လဲ...."
"အော်...ဟုတ်သားပဲ..."
သူလည်းသတိရပြီး လက်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင် ကောင်မလေးတစ်ချိုးထဲထွက်ပြေးသွားလေသည်။မသိရင် သူကကြောက်စရာ သတ္တဝါကြနေတာပဲ။
သူမရဲ့ဆံနွယ်လေးတွေ
ဝေ့ရမ်းသွားသည့် အင်မတန်လှပသော နောက်ကျောအလှကိုကြည့်ပြီး
သူ့ပါးစပ်ကြီးကနားရွက်ကို တက်ချိတ်တော့မတတ်ရယ်မိပြန်သည်။
"ဘီလူးမလေးကလဲ..ထိုးလိုက်တဲ့ မျက်စောင်းဆိုတာ ဂင်းနစ်စံချိန်၀င်လောက်တယ်..
ဟား...ဟား..."
သတိလက်လွတ်နှင့် အားရပါးရ အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်းပြန်တည်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ရသည်။
နေဂုဏ်မာန် မင်းရဲ့သိက္ခာတွေ၊မာနတွေ ဘယ်ကမ္ဘာရောက်ကုန်တာလဲ။သူမနဲ့ တွေ့တာနဲ့ ဘာကြောင့်
ဒီလောက်ပျော်နေရတာလဲ။သူမက ဘာတွေများထူးခြားနေလို့လဲ။
ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲသူမကိုထူးခြားတယ်လို့ မြင်နေတာလား။
သူမရဲ့ပါးပြင်ကသနပ်ခါးတွေဟာ ဘယ်လိုရနံ့
ရှိမလဲလို့တွေးမိပြီး သိချင်စိတ်နဲ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်သွားမိသော စကားလုံးက "မွှေး"တဲ့။ငါဘာတွေ ပြောလိုက်မိတာလဲကွာ။
*
*
*
"ဂျိန်း!"
တစ်ဖက်တွင်လည်းစံပယ်မွှေးဟာ
အိပ်ခန်းတံခါးကိုအသံမြည်အောင်ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး မွေ့ရာအထက်မှာခန္ဓာကိုယ်ကို
အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။
"မွှေးတဲ့..ဘယ်သူမှ ငါ့ကိုအဲ့ဒီလိုမခေါ်ဖူးဘူး..
ကြားရတာနားထဲမှာ..ကန့်လန့်ကြီး..ဒီလူကြီးနဲ့တော့ခက်တယ်.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ်မွှေးရေ..စံပယ်မွှေး..စံပယ်မွှေး"
"အမယ်လေး..လာပါပြီ..ဘာခိုင်းမလို့လဲ.."
"ဒီမှာ..ကိုယ့်နက်တိုင်လ်တပ်ပေးအုံး.."
ဒီလူကြီးကတော့လေ
သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးစဖွင့်တည်းက ခိုင်းလိုက်တဲ့အလုပ်ဆိုတာ
မလုပ်ပေးချင်လို့တော့မဟုတ်ပါဘူး သူခိုင်းတာတွေကမသင့်တော်တာတွေချည်းပဲ။
သူရေချိုးဖို့ဟုဆိုကာ ရေချိုးကန်ထဲကို နှင်းဆီပွင့်တွေခြွေထည့်ပေးရမည်တဲ့။
သူ့ကိုသူ ဆောင်ကြာမြိုင်က ဟိုဟာမကြီး မှတ်နေသလား မသိဘူး။
ရေချိုးပြီးတော့လဲ အ၀တ်အစားရွေးပေးပါတဲ့။
သူ့အတွက်မနက်စာကိုလဲ စံပယ်ကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးရမယ်ဆိုလို့ လုပ်ပေးနေတဲ့ကြားမှ အခုနက်တိုင်လ်တပ်ပေးရအုံးမည်တဲ့။
သူ့ကို ယူမိတဲ့မိန်းမကတော့ ခါးကျိုးအောင်ကို အလုပ်လုပ်ရမှာ မြင်ယောင်ပါတယ်။
စံပယ့်ကိုများ သူ့အမေကြီး အခေါင်းထဲကနေ
ပြန်ထလာတယ် ထင်နေသလားမသိပါဘူး။
"မချည်တတ်ဘူး..ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ.."
"ဟာကွာ..ဒီမှာ..ဒီလို..ဒီလိုချည်..ပြီးပြီ.."
"လုပ်တတ်ရဲ့သားနဲ့
ကြောင်ရှာသီးကို..ကိုယ့်ဘာသာချည်ပါလား..လက်တွေကလည်း
အကောင်းကြီးရှိနေတဲ့ဥစ္စာ...အောက်မှာ မနက်စာပြင်နေရင်းတန်းလန်းကြီး...."
"နက်တိုင်ပါကွာ..မင်းပြောမှပဲ..
ငါကကြောင်ရှာသီးကြီးကို လည်ပင်းမှာချိတ်ပြီး..
တစ်လမ်း၀င်၊တစ်လမ်းထွက် လျှောက်သွားနေသလိုဖြစ်နေပြီ....ရော့..ပြန်ချည်ပေး.."
ဒီလူကြီးကတော့ သေ ချင်နေပြီထင်ပါရဲ့။
ချည်ပြီးသားကို ပြန်ဖြည်ပြီး ပြန်တက်ခိုင်းပြန်တယ်။
တော်ကြီးက ကျုပ်ကိုတစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက်
ပြနေတာလားလို့ မေးလိုက်ချင်တာ ပါးစပ်ကိုယားနေတာပဲ။
စံပယ်လည်း စိတ်ထဲကနေ ရှင့်ကိုအမျိုးစုံကြိုးခုံ အောင်ပညာပြမယ် ကြည့်နေလို့ကြိမ်းပစ်လိုက်သည်။
နက်တိုင်အား နှုတ်ခမ်းကြီးတစ်လံလောက်
ထှော်ကာစည်းနေသည့် ကလေးမကိုကြည့်ပြီး
သူပြုံးစိစိဖြစ်နေရသည်။
ထုံးစံအတိုင်း သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားကြီးတွေကို ပါးပေါ်မှာအပုံလိုက်ကြီးတင်ထားတာကိုက
သူ့အတွက်ကျက်သရေရှိနေသလိုပင်။
မသိရင် လည်ထဲမှာ ကောက်ထွက်စိုက်တော့မည့်အတိုင်းပဲ။
ဒီမိန်းကလေး အလှအပမကြိုက်တာပဲလား။ကိုယ်တွေ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတော်တော်များများဟာ
နှုတ်ခမ်းနီ၊ပါးနီတွေသုံးကြပြီး မျက်လုံးကြီးတွေက
မဲ၊နက်လို့ ကြည့်မကောင်းပေမဲ့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်လို့သာ မပြောတာပါ။
သူမကြတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။
တစ်ခါမှလည်း မိတ်ကပ်လိမ်းတာမတွေ့ဖူးသလို နှုတ်ခမ်းနီတောင် ဆိုးတာမတွေ့ရဘူး။
အေးလေ ဒါလည်းတစ်မျိုးကောင်းတာပဲ။
အခြားကောင်တွေ လာမကြိုက်တော့ဘူးပေါ့။
သူက သူမထက်ခေါင်းတစ်လုံးပိုမြင့်ပေမဲ့ သူ့နှာခေါင်းအ၀အထိ တိုး၀င်ပျံ့လွှင့်လာသည့်
သူမရဲ့ ပါးပြင်အပေါ်မှ သနပ်ခါးရနံ့သင်းသင်းလေးကို သူဖြည်းညှင်းစွာရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။
သူ့မေးစေ့ကိုလာယှက်တိုက်နေတဲ့သူမရဲ့
ဆံစလေးတွေကို ခိုးနမ်းဖို့ ခေါင်းကို
တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လိုက်ချိန်မှာတော့..
"အာ့!..အစ်..အဟွတ်..အဟွတ်"
"ဟ...ကြိုးကိုဘာလို့တအားဆွဲတာလဲ..ငါ့ကိုတမင်လည်ပင်းအစ်ပြီး သေအောင်လုပ်နေတာလား.."
"ဟုတ်တယ်.."
"ဘာ!!.."
"ဟာ..မဟုတ်ပါဘူး..ဟိုလေ..ကြိုးကဆွဲလို့ကောင်းလို..အဆုံးထိဆွဲလိုက်မိတာ..ရှင့်ကို သေ စေချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး..သေ အောင်လဲမလုပ်ရက်ပါဘူး..
သေ ကံမပါတဲ့လူက..သေ မင်းရဲ့..သေ မိန့်မချပဲ
..ဘယ်သူ့မှမသေနိုင်လို့..သေတာက.."
"တော်ပါတော့!....မင်းပြောမှ..ငါလည်းအလုပ်ကို
မသွားပဲ..ရေဝေးကိုတန်းပြေးရမလိုဖြစ်နေပြီ..
လာ...မနက်စာ သွားစားကြမယ်.."
ထမင်းစားခန်းထဲမှာထိုင်ရတာ စံပယ့်အတွက်တော့မီးကျီခဲဖင်ခုထိုင်နေရသလိုပဲ တကယ်ကိုစိတ်ဆင်းရဲတယ်။
သူကအိမ်ရှင်ဖြစ်လို့ ဘယ်လိုမှမနေပေမဲ့ စံပယ်ကအလုပ်သမားဖြစ်ပြီး သခင်နဲ့တစ်စားပွဲထဲလည်းအတူစားသေး၊ အိမ်ကြီးအပေါ်မှာလည်း
အခန့်သား တက်နေသေးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေဘယ်လိုထင်ကြမလဲ မသိပေ။
ခွေးနေရာခွေး၊ကြောင်နေရာကြောင်နေရဖို့
ဒီလူကြီးကိုလည်း ပါးစပ်အညောင်းခံပြီးမပြောချင်ဘူး။ အခန့်မသင့်ရင်သူနှိပ်ကွပ်တာခံနေရအုံးမယ်။
စိုင်ကော်လို့ချုံပေါ်ရောက်တယ်လို့ပဲပြောပြော ကိုယ့်နဲ့ မသင့်တော်တဲ့နေရာမှာ နေဖို့အတွက်တော့ စံပယ့်စိတ်ကူးထဲမှာတောင် မတွေးချင်ဘူး။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"တူ..တူ..တူ..တူ.."
"ဟယ်လို..ဘယ်သူပါလဲ.."
"ကိုယ်ပါ.."
"ဟင်..ဦးနေဂုဏ်..အိမ်မှာဘာမေ့ကျန်ခဲ့လိုလဲ.."
"ဘာမှမေ့မကျန်ခဲ့ဘူး..ကိုယ်ဗိုက်အရမ်းဆာနေလို့
ထမင်းချိုင့်လာပို့ပေးဖို့ပြောမလို့...ဒါပဲနော်..ကိုယ်အစည်းအဝေးရှိသေးလို့..ထမင်းချိုင့်ကိုဒီအတိုင်း
မထားခဲ့နဲ့နော်..စံပယ်ကိုယ်တိုင် လာပေးတာလိုချင်တယ်.."
"တူ..တူ.."
ဖုန်းခွက်ကိုချအပြီးမှာ စံပယ်တော်တော်စိတ်ဆင်းသွားရသည်။
ဒီလူဟာလေ ဘယ်ဘ၀ကအဆက်ဟောင်းကြီးမို့ ဒီဘ၀မှာ လာနှိပ်စက်နေသလဲမသိဘူး။
သူဖြစ်ချင်တာပဲ သူသိတယ်။အခြားလူဘက်ကို ထည့်မစဉစားပေးဘူး။
ကိုမောင်ထွန်းနဲ့အတူ ထမင်းချိုင့်ထည့်ပေးဆိုလည်း
ပြီးနေတဲ့ဥစ္စာ သက်သက်ငါ့ကို အလုပ်မရှိ
ကြောင်ရေချိုးခိုင်းနေတာ။
သူဌေးရဲ့ထမင်းချိုင့်ကိုလာပို့တယ်ဆိုတာနဲ့
ကုမ္ပဏီကလူတွေက တစ်မျိုးထင်ကုန်ကြရင်
ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။
"သေနာကြီး..ရှင်နိုင်လို့ရတုန်းတော့..နိုင်ထားအုံးပေါ့.."
တစ်ဖက်တွင်တော့နေဂုဏ်မာန်တစ်ယောက်အစည်းအဝေးအခန်းထဲမှာ
ပြုံးစိစိဖြစ်နေတာ ကြောင့် ဒီဇိုင်းဌာနကလူတွေဟာ တစ်ယောက်မျက်နှာကို
တစ်ယောက်ပြန်ကြည့်ပြီး
"ဘာလား..ဘာလား.."ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
မနေ့ကပဲ အစည်းအဝေးအခန်းထဲမှာ ဒေါသချောင်းစီးခဲ့တဲ့သူဌေးက ဒီနေ့တော့ရေချိုချောင်းစီးနေ
ပါပေါ့လား။
ဇော်ထူးလည်း သူဌေးစိတ်ကြည်တုန်းလေး
စကားနှိုက်ဖို့ရာ ကြံစည်တော့သည်။
"ဒါဆိုအဆင်ပြေပြီပေါ့နော်..ဆရာ.."
"အင်း..ဟင်..မင်းတို့ကိုဘယ်သူကအဆင်ပြေပြီပြောလို့လဲ..."
"ဟို..ဆရာပဲ ကျွန်တော်တို့ကိုပြုံးပြတယ်လေ.."
"အောင်မာ..ငါ့ပါးစပ်ပါလို့ ငါပြုံးတာ..
မင်းတို့ရဲ့ဒီဇိုင်းကိုကြိုက်လွန်းလို့ ထင်နေတာလား..
နှစ်ပတ်အချိန်ပေးမယ်..ဒီဇိုင်းအသစ်ပြန်ဆွဲ..
အစည်းအဝေးသိမ်းမယ်.."
ခုနကပဲပြုံးနေပြီးအခုပဲ
ဒေါနဲ့မောနဲ့ အစည်းအဝေးအခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားတဲ့သူဌေးကြောင့်
လျှာရှည်မိတဲ့ဇော်ထူး ကိုယ့်ပါးကိုယ်သာ ပြန်ချလိုက်ချင်တော့သည်။
"ဇော်ထူး..မင်းကနှာခေါင်းကြီးသလို..ဟိုဟာလည်းသွားကြီးတာကိုကွ..အခုတော့ ဘယ်နှယ့်လဲ..."
"ဟေ့ကောင်..နှာခေါင်းကိုတော့ လာမထိခိုက်နဲ့နော်..
ဒါက ငါ့ငယ်ပါကွ.."
"တော်ပါ..ငယ်ငယ်ကပါတာတွေ..ကြီးမှပါတာတွေ
..လာမပြောစမ်းနဲ့..အခုမင်းလျှာရှည်လို့..
တို့အဆူခံရတာ.."
"ဟ..သူဌေးကပြုံးပြတာကိုကွ.."
"ဒီမှာဇော်ထူး..မင်းကငယ်ပါသေးတယ်..မှတ်ထား..
ကုလားကားတွေထဲမှာ..သူတို့ကို"ဟုတ်လား"မေးလို့ ခေါင်းခါပြရင်.."ဟုတ်တယ်"လို့အဓိပ္ပာယ်ကောက်ရတယ်ကွ"
"အဲ့ဒါနဲ့အခုကိစ္စက ဘာဆိုင်လို့လဲဗျာ..
ကုလားတွေက ဘာမေးမေး ခေါင်းခါနေတာပဲကို..."
"ဟ..ဘာလို့မဆိုင်ရမှာလဲ..အခုလည်း..သူဌေးကပြုံးပြမှတော့.."ဟင့်အင်း"ပေါ့ကွာ.."
"ဟမ်.."
ဇော်ထူးခမျာ ပိုပြီးခေါင်းရှုပ်သွားရသည်။
အိန္ဒိယကားတွေမှာ "ဟုတ်တယ်"လို့ ပြောတဲ့အချိန် ခေါင်းခါပြလေ့ရှိတာနဲ့ အခုသူဌေးက ပြုံးပြတော့
"ဟင့်အင်း..."လို့ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ရမှာနဲ့
ဘယ်နေရာက တူသွားတာပါလိမ့်။
"ဟာ...ဒီမိုးကြီးက တစ်မျိုး..သက်သက်
ခေါင်းခြောက်အောင်လုပ်သွားတယ်...."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"တင်.."
IDGရဲ့မြေညီထပ် ဓာတ်လှေကားပွင့်တာနှင့် စံပယ်ထမင်းချိုင့်ကြီးကိုမပြီး အထဲကို၀င်လိုက်သည်။
ဆယ်လွှာဆိုတာကိုမနှိပ်ခင် ဘေးကိုတစ်ချက်ဝိုက်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။
ဆယ်လွှာဆိုတာနှင့် သူဌေးရုံးခန်းနေရာမှန်း
လူတိုင်းသိတာကြောင့် ဘယ်သူကများ ကြည့်နေ
မလဲပေါ့။
ဓာတ်လှေကားထဲတွင် လူလေးယောက်ရှိနေပြီး
စံပယ့်ဘေးမှာ ခပ်၀၀ယောက်ျားတစ်ယောက်ကရပ်နေပြီး အနောက်မှာကမိန်းကလေး သုံးယောက်ရပ်နေပေမဲ့ ဖုန်းကိုယ်စီကြည့်နေကြလို့သာ
တော်တော့သည်။
"ဟဲ့..ဟဲ့..ငါ့အိုပါးက အင်စတာဂရမ်မှာပုံတင်ပြီဟဲ့ကြည့်လိုက်စမ်း..ချောလိုက်တာဟယ်.."
"အမယ်လေး..ငါ့ယောက်ျားလီမင်ဟိုလောက်
ချောလို့လားဟယ်..ဒီမှာကြည့်..အရပ်ကအရှည်ကြီး..ဗိုက်မှာ ကြွက်သားအမြှောင်းမြောင်းနဲ့ ချောကလက်ကြီး ကြနေတာပဲ...အဟိ..."
"နှာခေါင်းအကြီးကြီးကိုလည်း ထည့်ပြောအုံးလေ"
"ဟဲ့...အဲ့ဒါ..အင်တာနေရှင်နယ်လ်ဆိုဒ်ဟဲ့..နင်တို့က အလကားနေ နှာခေါင်း ကြီးတာပဲ မြင်ကြတယ်..
ဟိုဟာကြတော့ မမြင်ကြဘူးမှတ်လား..."
"ဟင်....ကောင်မ နင်မဟုတ်တာတွေမပြောနဲ့နော်..."
"ဟဲ့...ငါက အရပ်ရှည်တာကိုပြောတာ နင်တို့ကဘာတွေ ပြေးမြင်နေကြတာလဲ...."
"ဟဲ..ဟဲ...ငါတို့လည်းအရပ်ကိုပဲ မြင်တာပါ..."
"ဘူ!..ပူ!...ပု"
"ဟဲ့ ဘာအသံကြီးလဲ.."
"အနံ့..အနံ့ရတယ်..အီး..အီးနံ့ဟဲ့.."
"စိတ်ညစ်ပါတယ်..ဓာတ်လှေကားထဲမှာမှအီးပေါက်ရတယ်လို့..ငါတို့တော့ ကံဆိုးတာပဲ..."
အီးစော်ကတော်တော်နံလာတာကြောင့်
စံပယ်လည်းဘေးကလူကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အီးပေါက်ချလိုက်တာ ထိုလူမှန်း သိပ်သိတာပေါ့ ။
စံပယ့်ဘေးနားမှအီးလာပေါက်နေတာ
စံပယ်မှမသိရင် ဘယ်သူသိပါ့မလဲ။
ဒါပေမဲ့ သူလည်းမအောင့်နိုင်လို့ထင်ပါရဲ့လို့ နားလည်ပေးပြီး ဘာမှမပြောဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အီးပေါက်တာဟာ ရှက်စရာမှမဟုတ်ပဲ။အောင့်ထားရင်သာ ကျန်းမာရေးထိခိုက်နိုင်တာပါလေ။
"ဟိတ်..မင်းက..မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး..အီးကိုအကျယ်ကြီးပေါက်ရသလား..မရှက်ဘူးလား..."
"ဘာ..!ရှင်ဘာပြောတယ်.."
"ဟယ်..ဒီညီမပေါက်တာတဲ့.."
"ဒါကြောင့်..အနံ့ကအရှေ့ကလာတယ်ထင်တာ..
သူပေါက်တာကို.."
ကောင်မလေးတွေရဲ့ပွစိပွစိအသံတွေကြောင့် စံပယ်လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်မိသည်။
စိတ်ကလည်း တော်တော်တိုလာသည်။
သူခိုးကပဲလူပြန်ဟစ်ရတယ်လို့။
ကိုယ်ကတော့ ဒင်းပေါက်တာကို လူသိရင်အရှက်ရမှာဆိုးလို့ မပြောပဲနေတာကိုများ။
ဒင်းက တညင်းသီးစားပြီ ဖင်ပိတ်ငြင်းနေတဲ့လူပါလား။
"ဒီမှာ!..ရှင့်နှာခေါင်းနဲ့နားရွက်တွေက..
ဘယ်ကမ္ဘာမှာ ကျကျန်ခဲ့တာလဲ...
ကိုယ်ပေါက်တဲ့အီးနံ့တောင် ကိုယ်မရှုနိုင်...
မကြားနိုင်တော့လောက်အောင် ဒုက္ခိတဖြစ်နေလို့လား...ဟမ်!!!!"
"အောင်မာ..မင်းကများ...ကိုယ့်ဘာသာပေါက်ပြီး
ငါ့ကိုလာ မလွှဲချနဲ့နော်.."
ဘူးခံပြီးငြင်းချင်နေတဲ့ ၀က်မျက်နှာကြီးကို
ဘောလုံးလို ပိတ်ပြီးသာကန်ထည့်လိုက်ချင်သည်။
ကောင်မလေးသုံးယောက်ကို လှည့်လှည့်ကြည့်
ပြီး ပြောနေတဲ့ ၀က်မျက်နှာကို ဂျပန်ပါးရိုက်နည်းနဲ့ သာရိုက်လိုက်ရရင် မကောင်းရှိတော့မယ်။
"..၀က်မျက်နှာ,ဆင်ကိုယ်လုံးကများ..
ကိုယ်ပါတဲ့အီးကို..သူများကိုလာကျုံးခိုင်းနေတယ်..
ရှင်အခုဘယ်နှစ်လွှာကိုသွားမှာလည်း.."
" ခြောက်လွှာကို..ဘာလုပ်မလို့လဲ.."
"ဟုတ်ပြီ..ခြောက်လွှာကိုရောက်ရင်..ဘယ်ကိုအရင်သွားမှာလဲ.."
"အိမ်သာကို..ဟင်.."
သူ့ပါးစပ်ကို သူပြန်အုပ်ပြီး အရှက်ပြေရန်ဟိုအစ်မတွေကိုသွားဖြဲပြနေတာများ တော်တော်ကို အမြင်ကပ်ဖို့ကောင်းတယ်။
"ဒီမှာ..သိသာသိစေ မမြင်စေနဲ့တဲ့ ရှင်မကြားဖူးဘူးလား.."
"ကြားဖူးတယ်လေ..အဲ့ဒါ ငါကဘာလုပ်ရမှာလဲ"
"အေး..အခုအီးပေါက်တာကိူ ရှင်မှန်းသိကြရုံတင်
မကဘူး..အကုန်မြင်ကုန်ကြပြီသိရဲ့လား.."
"ဟင်!..ဘာ..ဘာကိုမြင်တာလဲ..
မင်းပေါက်ကရမပြောနဲ့နော်..
ငါဘောင်းဘီသေချာ၀တ်ထားတယ်.."
"အမယ်လေး..အိုမလုံ အုံပွင့်နေလိုက်တာများ..
ရှင့်ဘာသာဘောင်းဘီ ၀တ်၀တ်၊မ၀တ်၀တ်
စိတ်ကိုမ၀င်စားတာ...ကျွန်မပြောချင်တာက
..အီးပေါက်တဲ့ကိစ္စတောင် သူများအပေါ်ကို
လွှဲချတတ်တဲ့ ရှင့်ရဲ့စိတ်ဓာတ်ရှင့်..
သိပြီလား...ကိုအီးလွှဲရဲ့.."
"ဟာ..မင်းဘာစကားပြောတာလဲ.."
"ကြားတဲ့အတိုင်းပဲလေ.."
"ဒီညီမပြောတာလဲ..မှန်တာပဲ..အစ်ကိုက
ကိုယ့်ဘာသာအီးပေါက်ပြီး..သူများကိုလွှဲချနေတာပဲလေ..အဲ့တော့သူက ဘယ်ခံနိုင်မှာလဲ.."
"တွေ့လား..ကိုအီးလွှဲ သူများတွေတောင် ကျွန်မကိုဝိုင်းထောက်ခံနေကြပြီ.."
"တင်"
မျက်နှာကြီးနီရဲပြီး ခြောက်လွှာသို့ရောက်တာနှင့် တန်းပြေးသွားတဲ့ ထိုလူကိုကြည့်ကာ စံပယ်ဖြင့်ကျေနပ်လိုက်လေခြင်း။
လူတိုင်းက ခွင့်လွှတ်မှုနဲ့မထိုက်တန်ကြပါလား။
ကိုယ်က စာနာပေးမိသလောက် မသိတတ်တဲ့လူတွေကလည်း တစ်ပုံကြီးပါလေ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ်ရေ..ညီမနဲ့ဒေါသအိုးCEOကြီးက
ရိုးမှရိုးရဲ့လားတဲ့.."ထမင်းချိုင့်ပို့ရင်းနဲ့ ဦးနေဂုဏ်ရဲ့အတွင်းရေးမှူး မကြယ်စင်ထံမှအလှော်ခံလိုက်
ရသေးသည်။
ဒါကြောင့်လဲ ထမင်းချိုင့်ပို့ပြီးပြီးချင်း ဦးနေဂုဏ်ကိုတောင် ၀င်မတွေ့တော့ပဲ အမြန်ပဲလစ်ထွက်လာလိုက်သည်။
ဦးနေဂုဏ်ရဲ့လုပ်ပုံတွေက ဘေးလူတွေအထင်လွဲစရာ ဖြစ်နေပြီဆိုတာသေချာတယ်။
နောက်ပြီးမကြယ်စင်ရဲ့ ပါးစပ်လုံပုံမျိုးနဲ့ဆိုရင်
အခုလောက်ဆိုတစ်ရုံးလုံး စံပယ်တို့ရဲ့သတင်းတွေ ပြန့်နေပြီလားမသိဘူး။စိတ်ညစ်ပါတယ်။
ဦးနေဂုဏ်ကလည်း စံပယ့်ကို ဘယ်လိုသဘောထား
နေတာပါလိမ့်။
"ကျွီ..."
"ဟင်..ကိုမောင်ထွန်း..ကားကဘာဖြစ်တာလဲ.."
"ဘယ်ကကားလဲမသိဘူး..ရှေ့မှာလာပိတ်နေတယ်..အစ်ကိုဆင်းကြည့်လိုက်အုံးမယ်.."
"ဟုတ်ကဲ့.."
စံပယ်လည်း ကားအနောက်ခန်းကနေ
လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ စံပယ်တို့ရဲ့ကားကို
ပိတ်ရပ်ထားသည့် ကားပေါ်ကနေ ၀တ်စုံအနက်တွေနဲ့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းလူကြီးနှစ်ယောက်က ဆင်းလာ လေသည်။
ကိုမောင်ထွန်းနဲ့
စကားများနေကြတယ်အထင်နဲ့ ကားပြူတင်းကနေ သေချာခေါင်းထွက်ကြည့်လိုက်သည့်
အချိန်မှာ တစ်ယောက်က ကိုမောင်ထွန်းကို ချုပ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က
စံပယ့်ဆီကိုလာနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဂျောက်"
"ဟင်..ရှင်တို့ကဘယ်သူတွေလဲ..ကျွန်မကိုဘာလုပ်
မလို့လဲ.."
ကားတံခါးကို အတင်းလာဆွဲဖွင့်ပြီး စံပယ့်ကိုလက်မောင်းကနေ ဆွဲမလိုက်တာကြောင့် စံပယ်လည်း ကားအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားရသည်။
အတင်းရုန်းကန်နေမိပေမဲ့ သူတို့က အားကောင်းမောင်းသန်ကြီးတွေ ဖြစ်တာကြောင့် စံပယ့်မှာ
ဘယ်လိုမှ ရုန်း၍မရဖြစ်နေသည်။
"လွှတ်..လွှတ်နော်..ကယ်ကြပါအုံး..ကယ်ကြပါအုံး..
"
"ဒီမှာမိန်းကလေး..ငါ့တို့ရဲ့အနောက်ကို အသာတကြည်လိုက်ခဲ့ရင်..မှဲ့တစ်ပေါက်မစွန်းစေရဘူး..ပြန်လွှတ်ပေးမယ်.."
"ကိုမောင်ထွန်းရေ..ကိုမောင်ထွန်း.."
"မစံပယ်..စံပယ်..ခင်ဗျားတို့အတင်းအကျပ်မလုပ်ကြနဲ့နော်..ဆရာသိရင်မလွယ်ဘူး..ဆရာ့အကြောင်းကို ခင်ဗျားတို့သိပါတယ်..."
ထိုစဉ်ကားအနက်ကြီးထဲမှ ဗလကြီးနောက်တစ်ယောက်ထပ်ဆင်းလာပြီး စံပယ့်ကိုချိုင်းကနေ ဘယ်တစ်ယောက်၊ ညာတစ်ယောက် ဆွေ့ကနဲဆို
မြှောက်ချသွားတာများ လေပေါ်မှာ၀ဲပျံနေရသလို
ပါပဲ။
ကြောက်လွန်းလို့သေးပါထွက်ချင်လာသည်။
ကားထဲကို ရောက်တော့လဲ စံပယ့်ကိုအလည်မှာထိုင်ခိုင်းကာ ဘယ်တစ်ယောက်ညာတစ်ယောက်
ညှပ်ပြီးထိုင်နေကြတာကြောင့်
ရှေ့တိုးမရ၊နောက်ဆုတ်မရနဲ့ ကျောက်ရုပ်ကြီးလို ထိုင်နေရတာကြောင့်
ကျောရိုးတွေပါအတောင့်လိုက်ကြီးဖြစ်နေတော့သည်။
"ကဲဆင်းလို့ရပြီ.."
ထိုဗလကြီးတွေကပဲ နန်းတော်လို ခမ်းနားသည့်
စံအိမ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကားကိုမောင်း၀င်လိုက်လေသည်။
ဒီလူတွေငါ့ကိုလူကုန်ကူးမလို့များလား။
သိပ်မကြာပါဘူး စံပယ့်ကိုဧည့်ခန်းလိုမျိုးနေရာကိုခေါ်လာရာ ထိုဧည့်ခန်းထဲတွင်တော့
အသက်ငါးဆယ်ကျော် လူကြီးတစ်ယောက်က
စံပယ့်ကို၀င်လာလာချင်း ပြုံးပြလေသည်။
ဒီလိုမျက်နှာပေါက်မျိုးကို စံပယ်တစ်နေရာမှာ
မြင်ဖူးသလိုပဲ။
ထိုဦးလေးကြီးက စံပယ့်အနားကို ရောက်လာတာနှင့် စံပယ်ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ထိုဦးလေး၏ ခြေသလုံးကို ပြေးဖက်ပစ်လိုက်သည်။
"ဟာ..ကလေးမ..ဘာလုပ်တာလဲ.."
သူတို့ပိုင်နက်အတွင်းမှာ ရောက်နေတာဖြစ်လို့
အခုအချိန်မှာ စံပယ်စဉ်းစားမိတဲ့တစ်ခုတည်းသောအရာက အောက်ကျို့ပြီး တောင်းပန်ဖို့ပါပဲ။
ဒါဟာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဆိုရင် လူကုန်မကူးဖို့မျက်ရည်ခံထိုးကြည့်မယ်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ပေါ့။
"တောင်းပန်ပါတယ်..ဦးလေးရယ်..ကျွန်မကမိကောင်း၊ဖခင်သားသမီးပါ..အဟင့်..ညီမလေးကလဲဟိုတစ်လောကမှခိုးရာလိုက်သွားတာ..ဟင့်..
ကျွန်မအဖွားတစ်ယောက်ထဲ..ဒုက္ခတွင်းထဲမှာ..
မထားခဲ့ပါရစေနဲ့..အီဟီး..တောင်းပန်ပါတယ်..
ကျွန်မကိုပြန်လွတ်ပေးပါရှင်.."
"ဟာ..သားငယ်နဲ့..သားပေါက်..မင်းတို့ဘယ်လို
တလွဲတွေလုပ်လာတာလဲကွာ..ဒီကောင်တွေငါလုပ်ထည့်လိုက်ရ..ဒီမှာကောင်မလေး ကြောက်နေပြီ"
"ဆရာပဲ..ရအောင်ခေါ်လာခဲ့ဆိုလို့..ရအောင်ခေါ်လာခဲ့တာပေါ့ဆရာရဲ့.."
ဦးဘုန်းမာန်လည်း သားငယ်နဲ့ သားပေါက်ကို
တစ်ချက်လှည့်ဆူလိုက်ပြီး သူ့ကိုဒူးဖက်ကာ တောင်းပန်နေသည့် ကလေးမကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သမီးရယ်စိတ်မရှိပါနဲ့..ဦးလေးရဲ့တပည့်တွေကြောင့်..လန့်သွားတယ်ထင်တယ်.."
"သူ့ကိုမထိနဲ့..."
ဦးဘုန်းမာန်လည်း ကလေးမကို လက်မောင်းကနေ
မထူပေးဖို့ကြံရုံရှိသေးတယ် သားတော်မောင်၏ အော်ဟေ့လိုက်သည့် အသံဟိန်းဟိန်းကြောင့်
လက်တွေက လေထဲမှာသာတန့်သွားရသည်။
"ဟင်..သားဂုဏ်မာန်.."
"ဦးနေဂုဏ်မာန်.."
"စံပယ်မွှေး..မင်းဒီကိုလာခဲ့.."
စံပယ် ၀မ်းသာလို့မဆုံးခင်မှာပဲ သူကစံပယ့်လက်မောင်းကို အတင်းလာဆွဲပြီး သူ့ကျောအနောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
နေဂုဏ်မာန်ဟာ ဖခင်ဖြစ်သူအား နူးညံ့ခြင်း အလျှင်းကင်းမဲ့နေသော မျက်၀န်းများနှင့်
ဆိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသိအောင် လုပ်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့်လည်း ပိုဒေါသထွက်နေမိသည်။
"ဒီမှာ..ဒယ်ဒီ..နောက်တစ်ခါစံပယ်မွှေးကို..
ကျွန်တော့်ကွယ်ရာမှာ..လက်ဖျားနဲ့တောင်
လာထိဖို့မကြိုးစားပါနဲ့..."
"အထင်မလွဲပါနဲ့သားရယ်....ဒယ်ဒီက သားအိမ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရောက်နေတယ် သတင်းကြားလို့ သားအတွက် လေ့လာပေးမလို့ပါ..."
"မလိုပါဘူး....ကျွန်တော်ကလေးမဟုတ်ဘူး...
ဘယ်ဟာမှန်တယ်....ဘယ်ဟာမှားတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်...ဒယ်ဒီ့ဆီကနေ
ဘာအကြံဉာဏ်မှမလိုအပ်ဘူး..."
"အဲ့လိုတော့ ဒယ်ဒီ့ကိုမပြောပါနဲ့သားရယ်...ဒယ်ဒီကသားရဲ့ အဖေအရင်းပါ..."
"အဖေအရင်းမို့ ကျွန်တော်ဒီလောက်အထိပဲ
ပြောနေတာပေါ့....
ကျွန်တော်ဒယ်ဒီ့ကို လုံး၀မယုံကြည်တော့ဘူး....
ဒယ်ဒီ့ကိုယုံမိခဲ့လို ကျွန်တော်နိုင်ငံခြားကနေ ပြန်လာတဲ့နေ့ဟာ မာမီဆုံးတဲ့နေ့ဖြစ်ခဲ့ရတာ...
လူသ တ်သမားကို မယားတော်ထားတဲ့ ဒယ်ဒီ့ကို
ကျွန်တော်ထပ်ယုံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...
နောက်နောင် ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို ၀င်မစွတ်ဖက်
ပါနဲ့....လာသွားမယ်..."
စံပယ့်ကိုအတင်းဆွဲခေါ်ပြီးသူ့ကားပေါ် ကို
တွန်းတင်လိုက်တာများ ခုဏကဗလကြီးတွေထက်တောင်ကြမ်းသေးသည်။
စံပယ်သိလိုက်ပါပြီ။သူတို့နှစ်ယောက်ကသားအဖတွေဆိုတာပေါ့။ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက်ရုပ်တူနေခဲ့တာကို။
ဦးဘုန်းမာန်လည်းသားရဲ့လုပ်ရပ်ကိုကြည့်ပြီးအံ့ဩနေမိသည်။
နေဂုဏ်မာန်ဆိုတာ လူတွေကိုသိပ်မယုံတတ်သလို ဘယ်သူ့အတွက်မှလည်း ဒီလောက် ဗျာမများခဲ့ဖူးဘူး။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သားပတ်သတ်နေတယ်လို့ သတင်းကြားပြီး သူစမ်းသပ်လိုက်မိတာ ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ပဲ သားရဲ့မျက်နှာဖုံးကိုခွာချမိလိုက်သလိုဖြစ်သွားရသည်။
"နေဂုဏ်မာန်...ငါ့သားလဲချစ်ရသူပေါ်လာပြီပဲ..
ဒါပေမဲ့ ဒယ်ဒီ့ကိုတော့ မမုန်းလိုက်ပါနဲ့သားရယ်.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကျွီ.."
"ဟင်...ကားကိုဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ.."
ဦးနေဂုဏ်ဟာ စံပယ့်ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လာပြီး
စံပယ့်လက်ဖဝါးနှစ်ခုကိုပူးကာ သူ့လက်ကြီးနှင့်
အုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
သူ့မျက်၀န်းတွေဟာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့နေသလိုပဲ။
"မောင်ထွန်းဖုန်းလှမ်းဆက်တော့ ကိုယ်အရမ်းစိုးရိမ်သွားခဲ့တာ ဒယ်ဒီ့လူတွေ မင်းကိုအန္တရာယ်ပြုကြသေးလား...."
"ဟင့်အင်း....သူတို့ကျွန်မကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး.."
တကယ်တော့
စံပယ်အရမ်းသိချင်တာက ဦးနေဂုဏ်ရဲ့အဖေက စံပယ့်ကိုမှ ဘာကြောင့်ရွေးပြီး
ခေါ်တွေ့ရသလဲ ဆိုတာနဲ့ ဦးနေဂုဏ်ဟာ ကိုယ့်အဖေအပေါ်ကို ဘာကြောင့်
ဒီလိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ
ပြောခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကိုပဲ။
စံပယ်မေးချင်ပေမဲ့ ကိုယ်ကလည်း သူ့ဆီမှာ
သုံးလပဲ အလုပ်လုပ်ရမှာဆိုတော့ သူများအတွင်းရေးကို ပိုင်ရှင်က စိတ်လိုလက်ရမပြောချင်ပဲ မမေးတော့ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ..ကိုယ့်ခွင့်ပြုချက်မရပဲ ဘယ့်သူ့နောက်မှမလိုက်ရဘူးကြားလား..ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနောက်တစ်ခါမင်းကိုကြုံခွင့် ကိုယ်မပေးဘူး.."
စံပယ်တွေဝေသွားမိသည်။သူ့ကိုမေးရကောင်း
မလား၊မကောင်းဘူးလားလို့ပါ။မေးလိုက်တာပဲကောင်းပါတယ်လေ။
"မေးစရာရှိရင်မေးကွာ..ဘာတွေအဲ့လောက်စဉ်းစားနေတာလဲ.."
"ဟိုလေ..ယောက်ျားယူချင်ရင်ရော..ရှင့်ဆီကနေခွင့်ပြုချက်တောင်းရမှာပဲလား.."
"ဟာ..ဒီကောင်မလေး ပေါက်ကရ တော်တော်မေးတယ်..ဘာလဲ..မင်းကယောက်ျားယူချင်နေပြီလား.."
ဘယ်ကောင်နဲ့လဲ..ပြောစမ်း.."
"ရှင်ကလဲ..သဘောပြောတာပါ.."
"အေး..သဘောပဲရှိပါစေ..နှစ်ဘော..သုံးဘောဆိုလို့ကတော့.."
"အာ..ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ..အရှက်ကိုမရှိဘူး.."
"ဟား..ဟား...မင်းနဲ့စကားပြောလိုက်ရင်..
ကိုယ့်ဒေါသတွေက အမြဲအရည်ပျော်သွားတယ်..
ရင်ထဲမှာချိုမြိန်မှုကိုခံစားရသလိုပဲ..
မင်းသာချိုချဉ်လေးဆိုရင်..ကိုယ်အမြဲငုံထားရကောင်းမလားလို့..စဉ်းစားနေမိပြီ.."
သူ့စကားကြောင့်စံပယ်မျက်လုံးပြူးပြီးသူ့ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ဒါကပညာရှိနည်းနဲ့
ချစ်ခွင့်ပန်နေတာများလား။မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။စံပယ်က
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်တော့ စံပယ်နဲ့စကားပြောရတာကို သဘောကျယုံပဲ
ထင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့စကားလုံးတွေမှာ မရိုးသားမှုတွေပါနေသလိုပဲ။
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
No comments:
Post a Comment